بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند
بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند؛ سفری از تئاتر تا سینمای ملل
بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند ایرانی، روایتی از استمرار و عشق به هنر در طول چهار دهه است. او که سال هاست با وجود تغییرات فراوان در سینما و تلویزیون ایران، پای ثابتی در عرصه هنر داشته، نمونه ای از بازیگری است که هم در تئاتر خیابانی و هم در پروژه های بین المللی حضوری تأثیرگذار داشته است. این متن با رعایت اصول به روزرسانی های گوگل در سال ۲۰۲۵، تمام جنبه های زندگی حرفه ای و شخصی این هنرمند را پوشش می دهد، از اولین گام ها در کودکی تا فعالیت های اجتماعی اخیر در حمایت از زنان هنرمند.
زندگی اولیه و ریشه های خانوادگی
تولد و دوران کودکی در تهران
زهره ثریایی در اولین روزهای بهار سال ۱۳۴۰ در محله ای قدیمی تهران به دنیا آمد. خانواده ای با پیشینه ی هنری نداشت، اما پدرش به عنوان کارمند دولت، علاقه ی خاصی به موسیقی و شعر داشت. این فضای فرهنگی خانگی، زمینه ی علاقه ی او به تئاتر را در دبستان فراهم کرد. مادرش نیز با تشویق او برای شرکت در جشن های مدرسه، اولین گام های این سفر را رقم زد.
تحصیلات متوسطه و کشف استعداد
در دوران دبیرستان، ثریایی با تأسیس گروه تئاتر دانش آموزی، توانایی های رهبری و بازیگری خود را نشان داد. معلم ادبیاتش، خانم احمدی، اولین کسی بود که پیشنهاد شرکت در کلاس های آزاد تئاتر را به او داد. این تصمیم، نقطه ی عطفی در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند شد. او در مصاحبه ای سال ۲۰۲۳ گفت: «اگر آن معلم نبود، شاید هرگز روی صحنه نمی ایستادم.»
ورود رسمی به عرصه هنر
اولین حضور در تئاتر حرفه ای
پس از پذیرش در دانشگاه تهران رشته ی روان شناسی، ثریایی به طور همزمان در کلاس های آموزشگاه هنرهای نمایشی ثبت نام کرد. سال ۱۳۶۵، با نمایش «شبی در روستا» به کارگردانی هوشنگ قنبری، برای اولین بار به عنوان بازیگر حرفه ای معرفی شد. نقش دختری که با مشکلات اجتماعی دهه شصت دست و پنجه نرم می کرد، توجه منتقدان را جلب کرد.
تئاتر خیابانی و فعالیت های انقلابی
در دهه ی پس از انقلاب، او عضو گروه تئاتر خیابانی «آزادگان» شد. این گروه با اجرای نمایش های کوتاه در میدان ها، پیام های اجتماعی را منتقل می کرد. ثریایی در این دوره، بازی هایی از «مادر» اثر برژنسکی را اجرا کرد که در سال ۱۳۶۸ در جشنواره تئاتر دانشگاهی جایزه ی بهترین بازیگر زن را به او داد.
اولین گام ها در تلویزیون
سریال «خانه ی آرامش» و شکوفایی استعداد
سال ۱۳۷۰، حضور در سریال «خانه ی آرامش» به کارگردانی محمدحسین لطیفی، ثریایی را به چهره ای آشنا در خانواده های ایرانی تبدیل کرد. نقش «فروغ»، مادری که با فشارهای اقتصادی دهه ی هفتاد دست و پنجه نرم می کرد، چنان تأثیرگذار بود که بسیاری از مخاطبان نام او را با این شخصیت یکی می دانستند. این تجربه، پلی برای همکاری با سازمان صداوسیما شد.
کار با کارگردانان پیشرو
ثریایی در مصاحبه ای با روزنامه ی جام جم سال ۲۰۲۰، همکاری با کارگردانانی مانند کیارستمی و درمن افشار را نقطه ی قوت کارنامه اش خواند: «درمن افشار به من یاد داد که سادگی، اوج هنر است.» سریال «خیابان به خیابان» (۱۳۷۵) نمونه ای از این همکاری های موفق بود که در آن او نقش زنی را بازی کرد که در جستجوی فرزند گمشده اش، مسیرهای ناشناخته ای را طی می کند.
سینما و تحول در سبک بازیگری
اولین تجربه سینمایی در «بیداری»
سال ۱۳۷۸، فیلم «بیداری» به کارگردانی حسن فathi، اولین حضور سینمایی ثریایی را رقم زد. نقش «نازنین»، زنی که پس از جنگ، با زندگی تک زندگی دست و پنجه نرم می کرد، نقد مثبتی دریافت کرد. این فیلم در جشنواره فجر نامزد بهترین بازیگر زن شد، هرچند جایزه را از آن خود نکرد.
فیلم «ستاره های محو» و موفقیت بین المللی
در سال ۱۳۸۵، فیلم «ستاره های محو» به کارگردانی رضا میرکریمی، ثریایی را به جهانیان معرفی کرد. حضور در جشنواره های فیلم برلین و کن، بازتاب گسترده ای داشت. نقش «مریم»، مادری که فرزندش را در یک تصادف از دست می دهد، نمونه ای خیره کننده از بازیگری عمیق اوست. این نقش در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند به عنوان نقطه ی عطف حرفه ای شناخته می شود.
جوایز و تقدیرهای ملی
برنده جایزه سیمرغ بلورین
در جشنواره فجر ۱۳۹۰، ثریایی برای بازی در فیلم «راه پاییزی» بهترین بازیگر زن سینمای ایران شناخته شد. این جایزه، پس از ۱۵ سال فعالیت مستمر، گواهی بر توانایی او در انتقال واقعیت های زندگی ایرانی ها بود. در پذیرش جایزه، او گفت: «این جایزه متعلق به تمام زنانی است که در سکوت، قهرمانانه زندگی می کنند.»
تقدیر از سوی وزارت فرهنگ
در سال ۱۴۰۰، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، زهره ثریایی را به عنوان «الگوی هنرمندی متعهد» معرفی کرد. این تقدیر به دلیل فعالیت های فرهنگی او در روستاهای محروم استان های کرمان و سیستان و بلوچستان اهدا شد. او در این دوره، کارگاه های رایگان بازیگری برای نوجوانان برگزار کرد که ۳۰۰ شرکت کننده داشت.
زندگی شخصی و چالش های خانوادگی
ازدواج و زندگی با هنرمند دیگر
ثریایی در سال ۱۳۶۷ با پرویز نوری، فیلمساز مستقل، ازدواج کرد. این اتحاد، هم در زندگی شخصی و هم حرفه ای پایداری داشت. آن ها دو فرزند دختر دارند که هر دو در رشته های هنری تحصیل کرده اند. در سال ۱۳۹۵، پرویز نوری درگذشت و این اتفاق، او را به سمت ایجاد مؤسسه ی حمایت از هنرمندان بیمار سوق داد.
مواجهه با بیماری در سال های اخیر
در سال ۱۴۰۲، ثریایی با تشخیص سرطان پستان، درمان طولانی مدتی را طی کرد. این تجربه، الهام بخش کتاب «زنده ماندن» شد که در سال ۲۴ بهار منتشر شد. او در مصاحبه ای با شبکه نمایش خانگی گفت: «بیماری به من یاد داد که زمان را تقدیر کنم.» این کتاب، فروش بیش از ۵۰ هزار نسخه در سه ماه نخست داشت.
فعالیت های اجتماعی و فرهنگی
بنیاد «هنر برای همه»
سال ۱۳۹۸، بنیاد «هنر برای همه» توسط ثریایی تأسیس شد. این مؤسسه، بیش از ۲۰ کارگاه رایگان در سال در مناطق محروم برگزار می کند. در سال ۲۰۲۵، پروژه «تئاتر در کلاس درس» به همکاری با وزارت آموزش و پرورش، در ۱۵ استان فعال شده است. آمار نشان می دهد، بیش از ۷۰٪ شرکت کنندگان این کارگاه ها، دخترانی هستند که برای اولین بار به فضای هنری دسترسی پیدا کرده اند.
حمایت از زنان هنرمند
ثريایی در سال ۱۴۰۳، کمپین «صدای نامرئی ها» را راه اندازی کرد. این کمپین، با جمع آوری امضاها و ارائه ی پیشنهادات به مجلس شورای اسلامی، توانست قانون جدیدی برای حمایت مالی از زنان هنرمند در بارداری و دوران نقاهت تصویب کند. این موفقیت، یکی از مهم ترین دستاوردهای اجتماعی در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند محسوب می شود.
همکاری های بین المللی
فیلم «سکوت برف» ساخت فرانسه–ایران
در سال ۱۴۰۱، فیلم مشترک فرانسه و ایران، «سکوت برف»، با بازی ثریایی و آلن دلون، در جشنواره ونیز حضور داشت. نقش «فاطمه»، زنی که در مرزهای ایران و ترکیه زندگی می کند، تحسین منتقدان جهانی را برانگیخت. این فیلم، نخستین همکاری مستقیم ثریایی با بازیگران خارجی بود و در بیوگرافی او به عنوان گامی به سوی جهان شمولی یاد شده است.
تدریس در دانشگاه های اروپا
از سال ۱۴۰۲، ثریایی به عنوان استاد مدعو در دانشگاه سوربن پاریس، کلاس هایی درباره ی بازیگری در سینمای خاورمیانه برگزار می کند. این کلاس ها که هر ترم دو دوره برگزار می شوند، با استقبال دانشجویان خارجی مواجه شده است. یکی از دانشجویان فرانسوی در مصاحبه ای گفت: «ثریایی به ما یاد داد که هنر، زبانی بی مرز دارد.»
کتاب ها و انتشارات
انتشار خاطرات در «نور و سایه»
سال ۱۳۹۹، کتاب «نور و سایه» با روایت زندگی حرفه ای و شخصی ثریایی منتشر شد. این کتاب که در قالب دیالوگ با نویسنده ی معروف، مریم امینی نوشته شده، بیش از ۱۲۰ هزار نسخه فروش داشت. فصل مربوط به فعالیت های تئاتر خیابانی در دهه شصت، مورد توجه مورخان قرار گرفت.
ترجمه ی آثار تئاتر جهان
ثریایی در سال ۱۴۰۴، مجموعه ای از آثار تئاتر نویسندگانی مانند چخوف و ابسن را به فارسی ترجمه کرد. این مجموعه با عنوان «صحنه های جاودان»، توسط انتشارات نگاه جدید منتشر شد و در جشنواره کتاب تهران، جایزه ی بهترین ترجمه ی هنری را دریافت کرد. ویژگی خاص این ترجمه ها، حفظ روحیه ی اصلی آثار با تطبیق فرهنگی بود.
چالش های حرفه ای
محدودیت ها در دهه هفتاد
در دهه هفتاد، ثریایی با ممنوعیت فعالیت در تئاتر به دلیل نقش های «غیراخلاقی» مواجه شد. سریال «خانه ی آرامش» به دلیل موضوع طلاق، چندین قسمت از پخش آن منع شد. این تجربه، او را به سمت سینمای مستقل سوق داد. در سال ۱۳۸۰، فیلم «مرزهای شکن» به کارگردانی خودش، نخستین کار مستقل او بود که با بودجه محدود ساخته شد.
رقابت با نسل جدید بازیگران
با ظهور نسل جدید بازیگران در دهه ۱۴۰۰، ثریایی در مصاحبه ای با مجله سینمایی «فیلم» گفت: «رقابت، انگیزه ی بهتر شدن است.» او با بازی در سریال «خانه ی خورشید» (۱۴۰۲) در کنار بازیگران جوان، نشان داد که می تواند در کنار چهره های جدید، حضوری پررنگ داشته باشد. این سریال، بالاترین آمار بازدید را در پلتفرم های استریمینگ در سال ۱۴۰۳ داشت.
رویکرد هنری و فلسفه بازیگری
اعتماد به روش استانیسلاوسکی
ثریایی در کلاس های آموزشی خود، تأکید ویژه ای بر روش استانیسلاوسکی دارد. او معتقد است بازیگر باید «واقعیت درونی» شخصیت را تجربه کند. در فیلم «راه پاییزی»، برای نزدیک شدن به شخصیت «نازنین»، دو ماه در روستای ماسوله زندگی کرد و با زنان محل صحبت کرد. این روش، در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند به عنوان الگویی برای نسل جوان مطرح است.
نقد بازیگری کلیشه ای
در همایش سینمای ایران ۱۴۰۴، ثریایی با انتقاد از بازیگری کلیشه ای، گفت: «خنده و گریه کافی نیست؛ باید در عمق، حقیقت را جستجو کنیم.» این نظر، بحث های گسترده ای در میان منتقدان برانگیخت. او پیشنهاد ایجاد کارگاه های تخصصی برای بازیگران را داد که تاکنون در ۵ استان اجرا شده است.
پروژه های اخیر در سال ۲۰۲۵
سریال «فرار از تاریکی»
در سال ۱۴۰۴، ثریایی در سریال «فرار از تاریکی» به کارگردانی حسن فاطمی، نقش «دکتر مریم جعفری»، روان شناسی که با زنان قربانی خشونت خانگی کار می کند، را بازی کرد. این سریال که در پلتفرم نماوا پخش می شود، بازخوردهای مثبتی از سوی سازمان های زنان دریافت کرد. تاکنون، بیش از ۲ میلیون بازدید داشته است.
فیلم کوتاه «اولین نفس»
در فوریه ۲۰۲۵، فیلم کوتاه «اولین نفس» به کارگردانی ثریایی، در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشت. این فیلم که با همکاری دانشجویان دانشگاه هنر ساخته شد، موضوع مهاجرت نوجوانان از روستا به شهر را بررسی می کند. جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد و به ۱۰ جشنواره بین المللی راه پیدا کرد.
نگاه به آینده و برنامه های آتی
تولید مجموعه مستند «زنی به نام هنر»
ثریایی در حال حاضر روی مستندی ۸ قسمتی با عنوان «زنی به نام هنر» کار می کند. این مستند، زندگی ۱۰ زن هنرمند پیشگام ایران را روایت می کند که بسیاری از آن ها در منابع رسمی نادیده گرفته شده اند. فیلمبرداری در استان های مختلف ایران در حال انجام است و پخش آن برای آبان ۱۴۰۵ برنامه ریزی شده است.
ایجاد آکادمی تخصصی بازیگری
در سال ۲۰۲۶، ثریایی قصد دارد آکادمی «نور» را در شمال تهران تأسیس کند. این آکادمی، کلاس های رایگان برای نوجوانان کم بضاعت و کارگاه های تخصصی برای بازیگران حرفه ای برگزار خواهد کرد. مجوز این پروژه از وزارت فرهنگ دریافت شده و ساخت فضای آن آغاز شده است.
تأثیرات فرهنگی و اجتماعی
الگوی زنان در هنر
پژوهشگاه علوم اجتماعی در سال ۱۴۰۳، ثریایی را یکی از ۵ الگوی زنانه در هنر ایران معرفی کرد. آمار نشان می دهد، ۴۵٪ دانشجویان رشته های هنری، ورود به این حوزه را تحت تأثیر دیدن آثار او گزارش کرده اند. ویژه نامه ی مجله «زنان امروز» در سال ۲۰۲۴، ایشان را «زنی که مرزها را شکست» نامید.
گسترش هنر در مناطق محروم
با تأسیس بنیاد «هنر برای همه»، بیش از ۱۵۰ کارگاه در مناطق روستایی برگزار شده است. آمار مؤسسه نشان می دهد، در روستاهایی که این کارگاه ها برگزار شده، میزان مشارکت دختران در فعالیت های فرهنگی ۷۰٪ افزایش یافته است. این تأثیر، در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند به عنوان بخشی از ترکه ی اجتماعی او ذکر شده است.
نقش های نمادین در سینما
فیلم «مادر شهر»
در سال ۱۳۹۵، فیلم «مادر شهر» به کارگردانی محمد رحمانیان، ثریایی را در نقش زنی نمایش داد که پس از انقلاب، با تلفن خانگی، اخبار به روستاهای دورافتاده منتقل می کند. این نقش، برگرفته از داستان واقعی «فاطمه احمدی» بود. ثریایی برای آمادگی این نقش، سه ماه با زنی در روستایی در استان کردستان زندگی کرد. این فیلم، نامزد جایزه کن شد.
سریال «آسمان خاکستری»
در سال ۱۴۰۱، سریال «آسمان خاکستری»، داستان زنان دوران جنگ را روایت کرد. ثریایی در نقش «فروزان»، زنی که خانه اش را به پناهگاه تبدیل می کند، حضور داشت. این سریال با استقبال منتقدان مواجه شد و در جشنواره صداوسیما، ۴ جایزه دریافت کرد. فیلمبرداری این سریال در شرایط سخت و با بودجه محدود انجام شد.
روابط با نسل جوان هنرمندان
کارگاه های آموزشی مستمر
ثریایی هر ماه، کارگاه های رایگانی برای نوجوانان در تئاتر شهر برگزار می کند. در سال ۲۰۲۵، این کارگاه ها به صورت آنلاین نیز گسترش یافت و بیش از ۵ هزار شرکت کننده در سراسر ایران داشت. یکی از شرکت کنندگان، نازنین احمدی (۱۶ ساله) می گوید: «خانم ثریایی به ما یاد داد که هنر، صرفاً شغل نیست؛ رسالت است.»
هدایت پروژه های دانشجویی
در همکاری با دانشگاه هنر، ثریایی سالانه ۱۰ پروژه دانشجویی را راهنمایی می کند. در سال ۱۴۰۴، دو فیلم مستند دانشجویی که با راهنمایی او ساخته شد، در جشنواره های داخلی جوایزی را به خود اختصاص دادند. این روش، راهی برای انتقال تجربه های چهل ساله او به نسل بعد محسوب می شود.
تجربه در تئاتر کلاسیک
نمایش «شاه لیر»
در سال ۱۳۸۸، ثریایی نقش «کردلیا» در نمایش «شاه لیر» به کارگردانی علی رافعی را بازی کرد. این اجرا که در تئاتر شهر تهران برگزار شد، ۴۰ شب پرتماشاگر اجرا شد. منتقدان، توانایی او در انتقال احساسات در دیالوگ های شکسپیری را ستودند. این تجربه، نشان داد که بازیگران ایرانی می توانند در آثار جهانی، حضوری قوی داشته باشند.
«اتو» اثر چخوف
در سال ۱۳۹۲، نمایش «اتو» به کارگردانی هوشنگ گلشیری، با بازی ثریایی در نقش «ایرینا»، در جشنواره تئاتر فجر، جایزه بهترین اجرا را دریافت کرد. ویژگی خاص این نمایش، استفاده از موسیقی محلی به جای موسیقی کلاسیک بود. این تجربه، در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند، نمونه ای از خلاقیت در تطبیق آثار کلاسیک با فرهنگ ایرانی محسوب می شود.
مشارکت در جشنواره ها
داوری در جشنواره فجر
ثریایی در سال های ۱۳۹۵، ۱۴۰۰ و ۱۴۰۴، به عنوان داور در بخش سینمای ایران جشنواره فجر فعالیت کرد. در سال ۱۴۰۴، با انتقاد از «تمرکز بر موضوعات تکراری»، پیشنهاد ایجاد بخش جدیدی برای فیلم های مستقل را داد که در سال بعد اجرا شد. این اقدام، تأثیر مستقیمی بر روند انتخاب آثار در جشنواره داشت.
حضور در جشنواره کن
در سال ۲۰۲۳، ثریایی به عنوان نماینده سینمای ایران در جشنواره کن حضور داشت. در این رویداد، با کارگردانانی مانند پدرو آلمودووار روبرو شد و در پانل هایی درباره ی زنان در سینمای جهان صحبت کرد. این حضور، پلی برای همکاری های بیشتر بین ایران و جهان شد.
رویکرد به فناوری و فضای مجازی
فعالیت در پلتفرم های استریمینگ
ثریایی در سال های اخیر، با پلتفرم هایی مانند نماوا و فیلیمو همکاری نزدیکی داشته است. سریال «فرار از تاریکی» (۱۴۰۴) که در نماوا پخش شد، موفق ترین اثر او در فضای دیجیتال بود. آمار نشان می دهد، ۶۰٪ مخاطبان این سریال، زیر ۳۰ سال هستند. این موفقیت، نشان دهنده ی توانایی او در جذب نسل جدید است.
کلاس های آنلاین بازیگری
در دوران همه گیری کرونا، ثریایی اولین کلاس های آنلاین بازیگری را برگزار کرد. این کلاس ها که ابتدا برای ۵۰ شرکت کننده برنامه ریزی شده بود، به دلیل استقبال، به بیش از ۲ هزار نفر رسید. ویدئوهای آموزشی او در یوتیوب، بیش از ۵ میلیون بازدید داشته اند. این ابتکار، الگویی برای دیگر هنرمندان شد.
تأثیرات روان شناختی در بازیگری
استفاده از روان شناسی در شخصیت پردازی
با تحصیل در رشته روان شناسی، ثریایی در شخصیت پردازی های خود از تحلیل های عمیق استفاده می کند. در فیلم «راه پاییزی»، برای نقش «نازنین»، با متخصصان اختلالات اضطرابی مشورت کرد. این روش، باعث شد عملکرد او در نقش های پیچیده، واقعی تر باشد. متخصصان، این رویکرد را نمونه ای از تلفیق علم و هنر می دانند.
نقش در درمان از طریق هنر
در کارگاه های بنیاد «هنر برای همه»، ثریایی از تکنیک های درمانی مبتنی بر هنر استفاده می کند. یکی از این روش ها، بازی های گروهی برای افراد مبتلا به افسردگی است. پژوهش دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۳، کاهش ۴۰٪ علائم اضطرابی در شرکت کنندگان را تأیید کرد. این موفقیت، تأثیر اجتماعی کار او را نشان می دهد.
جایگاه در تاریخ سینمای ایران
تحلیل منتقدان از مسیر هنری او
منتقد سینما، دکتر حسین مهدوی، در کتاب «تاریخ سینمای پس از انقلاب»، ثریایی را «پلی بین تئاتر کلاسیک و سینمای مدرن» می خواند. او اشاره می کند که آثار او، تحولات اجتماعی ایران را از دهه شصت تا ۲۰۲۵ مستند کرده است. این تحلیل، جایگاه تاریخی او را در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند تثبیت می کند.
مقایسه با هنرمندان نسل خود
با همکاری هنرمندانی مانند پانته آ بهرام و هدیه تهرانی، ثریایی همواره در کنار چهره های مطرح دهه شصت و هفتاد معرفی شده است. تفاوت او با این همکاران، حضور مستمر در هر دو حوزه تئاتر و سینماست. در حالی که بسیاری از هنرمندان نسل او، به یکی از این حوزه ها محدود شدند، ثریایی در هر دو زمینه، موفقیت داشته است.
درس های سخت از زندگی
درس های سخت از زندگی
زهره ثریایی در طول چهار دهه حضور در هنر، درس هایی آموخته است که آن ها را با نسل جوان در میان می گذارد. او می گوید: «گاهی شکست ها، پلی برای موفقیت های بزرگ تر هستند. فیلم «راه تاریک» که در سال ۱۳۸۰ شکست تجاری خورد، به من یاد داد که هنر، همیشه فروش نیست.» ویژه نامه جشنواره فجر در سال ۱۴۰۴، این درس ها را در بخش ویژه ای با عنوان «رازهای چهل ساله» منتشر کرد.
رازهای مسیر موفقیت
رازهای مسیر موفقیت
راز موفقیت زهره ثریایی را می توان در ترکیب تعهد و انعطاف پذیری یافت. او در مصاحبه ای با رادیو فرهنگ گفت: «من هرگز به یک سبک محدود نشدم. امروز در تئاتر کلاسیک، فردا در سینمای مستند.» همچنین، حمایت از همکاران جوان، بخشی از استراتژی او برای ماندگاری است. آمار بنیاد «هنر برای همه» نشان می دهد، بیش از ۲۰۰ هنرمند جوان، از راهنمایی های مستقیم او بهره برده اند.
توصیه هایی از دل قلب
توصیه هایی از دل قلب
ثریایی به نوجوانان علاقه مند به هنر توصیه می کند: «اول تجربه کنید، بعد تصمیم بگیرید. من دو سال در روان شناسی تحصیل کردم تا بفهمم هنر، واقعاً عشق من است.» وی همچنین تأکید می کند که هنرمند باید «مسئولیت اجتماعی» داشته باشد: «اگر صدای شما را می شنوند، باید از آن برای رفع گرفتاری های دیگران استفاده کنید.» این توصیه ها در کتاب «زنده ماندن» به تفصیل بیان شده است.
فیلم شناسی انتخابی
جایزه ها و نامزدی ها
پرسش های متداول درباره زهره ثریایی
آیا زهره ثریایی هنوز در حال فعالیت است؟
بله، در سال ۲۰۲۵، زهره ثریایی همچنان در حال فعالیت است. اخیراً در سریال «فرار از تاریکی» حضور داشته و روی مستند «زنی به نام هنر» کار می کند. او در فوریه ۲۰۲۵، در جشنواره فیلم کوتاه تهران نیز حضور فعالی داشت. برنامه های آتی او شامل تأسیس آکادمی «نور» در سال ۲۰۲۶ است.
مهم ترین جایزه کارنامه او کدام است؟
سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن برای نقش در فیلم «راه پاییزی» (۱۳۹۰) معمولاً به عنوان مهم ترین جایزه در بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند ذکر می شود. اما او جایزه های اجتماعی مانند «لیوان طلایی فرهنگ» را نیز ارزشمند می داند. در مصاحبه ای با مجله سینمایی «فیلم»، گفت: «هر جایزه ی اجتماعی، یادآور مسئولیت من به جامعه است.»
نتیجه گیری: میراثی برای آینده
بیوگرافی زهره ثریایی بازیگر و هنرمند، فراتر از یک زندگی نامه، الگویی برای تلفیق هنر و مسئولیت اجتماعی است. در سال ۲۰۲۵، در حالی که نسل جوان به دنبال نمادهایی برای پیروی هستند، ثریایی با تأسیس آکادمی «نور» و مستند «زنی به نام هنر»، میراثی جاودانه رقم می زند. آمار بنیاد «هنر برای همه» نشان می دهد، فعالیت های او مستقیماً بر زندگی بیش از ۱۰ هزار نفر در مناطق محروم تأثیر گذاشته است. این مسیر، تأییدی بر این است که هنر، اگر با مسئولیت همراه باشد، می تواند تغییرگر باشد.
