بیوگرافی پارسا پیروزفر بازیگر و کارگردان

پارسا پیروزفر چهره ای ماندگار در سینما، تلویزیون و تئاتر ایران است. متولد 30 دسامبر 1975 در تهران، او با بیش از دو دهه فعالیت هنری، توانسته است با تنوع در نقش آفرینی و کارگردانی، جایگاه ویژه ای در صنعت هنرهای نمایشی ایران داشته باشد. بیوگرافی پارسا پیروزفر بازیگر و کارگردان نشان از پیوند عمیق او با هنر و تلاش بی وقفه برای نوآوری دارد. در سال های اخیر، حضور پررنگ او در پروژه هایی مانند سریال «شب های سرد» (2024) و کارگردانی نمایش «فرار از خود» (2025) گواه پویایی این هنرمند است. این متن به بررسی دقیق زندگی، دستاوردها و چالش های او می پردازد و آخرین فعالیت هایش تا پایان سال 2025 را پوشش می دهد.

معرفی پارسا پیروزفر: چهره ای چندبعدی در هنر ایران

پیشینه و جایگاه هنری

پارسا پیروزفر فرزند خانواده ای متوسط در تهران به دنیا آمد. پدرش معلم ریاضی و مادرش خانه دار بودند. علاقه او به هنر از دوران دبیرستان شکل گرفت، زمانی که در نمایش های مدرسه مشارکت فعال داشت. تحصیل در رشته کارگردانی تئاتر در دانشگاه آزاد اسلامی، پایه های حرفه ای او را استحکام بخشید. او نخست به عنوان بازیگر تئاتر شروع به کار کرد و سپس وارد سینما و تلویزیون شد. توانایی او در پوشش طیف وسیعی از ژانرها، از کمدی تا درام تاریخی، باعث شد تا هم درگیر پروژه های تجاری و هم هنری شود. پیروزفر امروزه نه تنها به عنوان بازیگر، بلکه به عنوان کارگردان و تهیه کننده نیز شناخته می شود.

تنوع در نقش آفرینی

یکی از ویژگی های برجسته پارسا پیروزفر توانایی او در تجسم شخصیت های کاملاً متفاوت است. او در فیلم «مارمولک» (2004) نقش یک کلیسایی فریبکار را بازی کرد، در حالی که در سریال «خانه ای در خیابان شیراز» (2018) به عنوان پدری دلسوز ظاهر شد. این تنوع تنها به سینما و تلویزیون محدود نمی شود؛ در تئاتر نیز او در نمایش هایی چون «اتاق شماره ۳» (2019) نقش های پیچیده روانشناختی را به تصویر کشیده است. این انعطاف پذیری، او را به الگویی برای نسل جوان بازیگران تبدیل کرده است.

سال های تولد و کودکی: ریشه های یک هنرمند

تولد در خانواده ای فرهنگی

پارسا پیروزفر در آخرین روز سال 1975 در تهران متولد شد. خانواده او هرچند درگیر امور مالی نبودند، اما حمایت فرهنگی قابل توجهی داشتند. مادرش داستان های کودکانه می خواند و پدرش او را به کتابخانه ها می برد. این محیط غنی باعث شد پارسا از کودکی به دنیای خیال پردازی علاقه مند شود. در مصاحبه ای در سال 2023 اعلام کرد که اولین بار در سن ۱۲ سالگی در نمایش مدرسه ای نقش اصلی را بازی کرده و این تجربه، نقطه عطف زندگی اش شد.

علاقه اولیه به هنرهای نمایشی

دوران نوجوانی پارسا پیروزفر همزمان با جنگ ایران و عراق بود. این شرایط سخت، او را به سمت هنر به عنوان پناهگاهی برای بیان احساسات سوق داد. در دبیرستان، با وجود مخالفت مادر که تمایل داشت او پزشک شود، در کلاس های تئاتر شرکت کرد. معلم تئاتر او، آقای حسنی، نقش کلیدی در کشف استعدادش داشت و او را برای شرکت در جشنواره های محلی تشویق کرد. این تجربیات زمینه ورود او به دانشگاه برای تحصیل رسمی هنر را فراهم آورد.

تحصیلات و ورود به دنیای تئاتر

دانشگاه و تأثیر اساتید بزرگ

پارسا پیروزفر در سال 1994 وارد دانشکده هنرهای دراماتیک دانشگاه آزاد شد. این دوره تحصیلی چهار ساله، فرصتی بود تا تحت تأثیر اساتیدی مانند علیرضا کوشک جلالی و فریدون محمدی قرار گیرد. آنها تکنیک های بازیگری مکتب استنیسلاوسکی را به او آموختند. در سال دوم دانشگاه، در نمایش «شاهزاده ایرج» به کارگردانی استاد کوشک جلالی بازی کرد که توجه منتقدان تئاتر را به خود جلب نمود.

اولین کارهای حرفه ای در تئاتر پایتخت

پس از فارغ التحصیلی در سال 1998، پارسا پیروزفر به تئاتر شهر تهران پیوست. نخستین کار مستقل او، نمایش «سکوت پس از طوفان» در سال 2000 بود که خودش آن را کارگردانی کرد. این اثر با محدودیت های بودجه مواجه شد، اما توانست در جشنواره تئاتر دانشگاهی جایزه بهترین اجرا را کسب کند. این موفقیت کوچک، اعتمادبه نفس او را برای گام های بعدی تقویت نمود.

اولین گام ها در سینما و تلویزیون

نقش های کم رنگ در فیلم های دهه ۱۳۸۰

ورود پارسا پیروزفر به سینما در سال 2002 با نقش کوچکی در فیلم «عیار ۱۰۰» همراه بود. این فیلم چندان موفق نبود، اما دروازه سینما را برای او باز کرد. در سال های بعد، در آثاری چون «ساعت ۵ بعدازظهر» (2004) و «مهتاب» (2005) حضور داشت. این نقش ها اگرچه ثانویه بودند، ولی نشان داد که او قادر است تنها با چند صحنه، حضور قوی داشته باشد. کارگردانانی مانند ابراهیم حاتمی کیا او را به خاطر انضباط و توانایی در یادگیری سریع سکانس ها تحسین می کردند.

شکوفایی در تلویزیون

مهم ترین نقطه عطف شغلی پارسا پیروزفر در تلویزیون، بازی در مجموعه «پزشک سوم» (2009) بود. در این سریال، نقش دکتر رضایی را بازی کرد که به دلیل وفاداری به بیماران فقیر، با مشکلات حرفه ای روبرو می شد. این اثر با محبوبیت چشمگیری روبرو شد و پارسا به عنوان چهره ای شناخته شده معرفی گردید. پس از این موفقیت، در 15 مجموعه تلویزیونی دیگر ایفای نقش کرد، از جمله «خانه به دوز» (2015) که در آن هم بازیگر و هم مشاور کارگردانی بود.

نقش های پررنگ در تئاتر مدرن ایران

همکاری با کارگردانان نامدار

پارسا پیروزفر در طول فعالیت تئاتری خود، با چهره هایی مانند بهرام بیضایی، علی رافعی و شهرام مکری همکاری داشته است. مهم ترین این همکاری ها، بازی در نمایش «آیینه ها» به کارگردانی بهرام بیضایی در سال 2014 بود. این اثر که بر اساس رمانی از صادق هدایت ساخته شده بود، 6 ماه در تئاتر شهر اجرا شد و پارسا برای بازی در نقش «نواب» مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او در یک مصاحبه گفت: «کار با استاد بیضایی به من یاد داد که سکوت هم می تواند گویاتر از سخن باشد.»

کارگردانی نمایش های تأثیرگذار

کارگردانی برای پارسا پیروزفر فرصتی برای بیان دیدگاه های اجتماعی بود. نمایش «فرار از خود» (2025) که اخیراً در تئاتر آزاد برگزار شد، بر مشکلات روانی نسل جوان تمرکز داشت. او در این اثر، با ترکیب تکنیک های تئاتر کلاسیک و مدرن، توانست تماشاگران زیادی را جذب کند. بودجه محدود این نمایش با جمع آوری کمک های مردمی تأمین شد. پارسا در این باره توضیح داد: «می خواستم نمایشی بسازم که برای همه قابل دسترسی باشد، نه فقط برای کسانی که بلیط گران می توانند بخرند.»

همکاری با کارگردانان سرشناس

تجریه همکاری با داریوش مهرجویی

همکاری پارسا پیروزفر با داریوش مهرجویی در فیلم «پروانه ها» (2017) یکی از تجربیات سرنوشت ساز زندگی هنری او بود. مهرجویی برای انتخاب بازیگران، آزمون های سختی برگزار کرد و پارسا پس از سه مرحله تست، نقش «کامبیز» را به دست آورد. این شخصیت یک معلم فرهیخته بود که درگیر درگیری با فساد اداری می شد. مهرجویی در مصاحبه ای اظهار داشت: «پارسا توانست عمق درونی این شخصیت را بدون حاشیه پردازی نمایش دهد.» فیلم «پروانه ها» در جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین شد.

کار با کارگردانان نسل جدید

پارسا پیروزفر به همکاری با کارگردانان جوان نیز روی آورده است. در فیلم «گذر از سایه» (2021) به کارگردانی سارا نعمتی، نقش پدری را بازی کرد که دخترش در تصادف راهی می شود. این فیلم که موضوعاتی چون افسردگی و بخشش را بررسی می کرد، در سینماهای مستقل ایران اکران شد. نعمتی درباره همکاری با پارسا گفت: «او با وجود سابقه درخشان، هیچگاه در جریان کارگردانی دخالت نکرد و به تیم جوان ما اعتماد کامل داشت.»

جوایز و تقدیرهای دریافتی

سیمرغ بلورین و جوایز معتبر فیلم

پارسا پیروزفر تا سال 2025، مالک ۷ جایزه معتبر در حوزه های سینما، تئاتر و تلویزیون است. اولین جایزه مهم او، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم «مأموریت» (2011) بود. در سال 2023، برای کارگردانی نمایش «آینه های درهم شکسته» جایزه گل آذین در جشنواره تئاتر فجر را دریافت کرد. این نمایش به دلیل بررسی موضوع قربانی شدگان حوادث اجتماعی، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. او همیشه در مراسم های تقدیرنامه ها، از همکاران و تیم خود تشکر می کند و موفقیت ها را مربوط به تلاش گروهی می داند.

تقدیرهای بین المللی

فعالیت های پارسا پیروزفر تنها به ایران محدود نشده است. فیلم «گذار» (2019) که در آن نقش یک مهاجر ایرانی در آلمان را بازی کرد، در جشنواره فیلم کن بخش خارج از مسابقه اکران شد. این اثر تحسین های بین المللی برانگیخت و پارسا نامزد جایزه بهترین بازیگر در جشنواره فیلم لوكزامبورگ شد. در سال 2024، برای کارگردانی نمایش «فرار از خود»، دعوتنامه همکاری از تئاتر ملی انگلستان دریافت کرد که او را به عنوان چهره ای جهانی معرفی نمود.

کارگردانی: گسترش دامنه هنری

اولین گام ها در کارگردانی

کارگردانی برای پارسا پیروزفر انتخابی عمدی نبود، بلکه حاصل نیاز به بیان داستان هایی بود که بازیگران دیگر آن ها را به درستی منتقل نمی کردند. اولین کارگردانی اش، نمایش «سکوت پس از طوفان» در سال 2000 بود. این تجربه با چالش های مالی و فنی همراه شد، اما او را برای کارهای پیچیده تر آماده کرد. در سال 2012، با نمایش «آینه های درهم شکسته» نام خود را به عنوان کارگردانی جدی مطرح نمود. این اثر که از داستان واقعی یک خانواده آسیب دیده از زلزله البرز ساخته شده بود، 40 جلسه در تئاتر شهر اجرا شد.

سبک کارگردانی پارسا پیروزفر

سبک کارگردانی پارسا پیروزفر را می توان تلفیقی از رئالیسم روانشناختی و نمادگرایی دانست. او در نمایش «فرار از خود» (2025) از فضای ساده صحنه و تأکید بر بازی چهره بازیگران استفاده کرد. این در حالی است که در فیلم کوتاه «رنگ های خاموش» (2022) نمادهای بصری مانند شیشه های شکسته و آینه های تار را به کار برد. پارسا در این باره توضیح می دهد: «من به دنبال ایجاد حس ناراحتی در تماشاگر هستم، نه فقط نقل داستان. هنر باید آدم را به تفکر وادارد.»

پروژه های سینمایی برجسته

فیلم «مارمولک» و شهرت ملی

فیلم «مارمولک» (2004) ساخته داریوش مهرجویی، نقطه عطف شغلی پارسا پیروزفر در سینما بود. او در این فیلم کمدی-درام نقش «میرزایی»، یک روحانی فریبکار را بازی کرد. این شخصیت پیچیده که در ظاهر متعهد و در باطن طمع کار بود، چالش بزرگی برای پارسا رقم زد. او برای آمادگی، ماه ها با روحانیون صحبت کرد تا زبان بدن و لحن صحبت کردن آن ها را یاد بگیرد. «مارمولک» با فروش بیش از یک میلیون بلیط، پارسا را به ستاره ای ملی تبدیل کرد. این فیلم هنوز هم به عنوان یکی از آثار تأثیرگذار سینمای ایران پس از انقلاب شناخته می شود.

حضور در سینمای مستقل

پارسا پیروزفر تنها به سینمای تجاری محدود نشده است. در فیلم «گذر از سایه» (2021) که با بودجه محدود ساخته شد، نقش پدری را بازی کرد که پس از از دست دادن دخترش، درگیر افسردگی می شود. این فیلم که توسط نهادهای مستقل حمایت مالی شد، در سینماهای آزاد ایران و همچنین جشنواره های بین المللی اکران شد. پارسا برای این نقش، یک ماه با خانواده هایی که فرزند از دست داده بودند، مصاحبه کرد تا احساسات واقعی آن ها را درک کند. این پروژه نشان داد که او برای هنر آماده فداکاری مالی و زمانی است.

مشارکت در مجموعه های تلویزیونی

سریال «پزشک سوم» و محبوبیت عمومی

سریال «پزشک سوم» (2009) ساخته محمدحسین لطیفی، پارسا پیروزفر را به خانه های ایرانی ها معرفی کرد. در این مجموعه 45 قسمتی، او نقش دکتر رضایی را بازی کرد که برخلاف همکارانش، برای بیماران فقیر کار می کرد. این شخصیت به دلیل اخلاق مداری و مقاومت در برابر فساد، الگوی بسیاری از جوانان شد. محبوبیت این سریال باعث شد پارسا برای سه سال متوالی، پیشنهادهای زیادی برای بازی در مجموعه های دیگر دریافت کند. خود او اذعان دارد که این نقش تأثیر عمیقی بر نحوه انتخاب پروژه های بعدی اش داشته است.

سریال «شب های سرد» (2024): بازگشت به تلویزیون

پس از دوره ای از تمرکز بر تئاتر و سینمای مستقل، پارسا پیروزفر در سال 2024 با سریال «شب های سرد» به تلویزیون بازگشت. این مجموعه که توسط شبکه نمایش خانگی پخش شد، داستان یک خانواده در دهه ۱۳۶۰ را روایت می کند. پارسا نقش «مصطفی»، پدر خانواده ای دوچندان را بازی کرد که با مشکلات اقتصادی و اجتماعی دوران جنگ دست و پنجه نرم می کند. این سریال به دلیل واقع گرایی و تحلیل روانشناسی شخصیت ها، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. پارسا در این پروژه همکاری نزدیکی با نویسنده سریال، بهاره رهنما داشت و حتی در نوشتن دیالوگ های کلیدی مشارکت نمود.

تأثیرات اجتماعی و فرهنگی

حمایت از نسل جوان هنرمند

پارسا پیروزفر از سال 2018 برنامه های آموزشی رایگان برای نوجوانان علاقه مند به تئاتر برگزار می کند. این کارگاه ها در مناطق محروم تهران و شهرستان های کم بضاعت برگزار می شود. در سال 2023، با همکاری خیرین، استودیوی کوچکی در شهر کرج تأسیس کرد که جوانان بتوانند بدون پرداخت هزینه، در کلاس های بازیگری شرکت کنند. او معتقد است: «هنر نباید انحصاری برای ثروتمندان باشد. اگر من توانستم از خیابان به تئاتر شهر برسیم، دیگران هم می توانند این راه را طی کنند.»

فعالیت های خیریه

پارسا پیروزفر از درآمد پروژه هایش بخشی را به سازمان های خیریه کمک می کند. در سال 2022، بعد از سیل های شمال ایران، کمپینی برای جمع آوری کمک های مردمی راه اندازی کرد و شخصاً به مناطق آسیب دیده سفر نمود. او همچنین از سال 2020، سفیر سازمان بهزیستی در حوزه سلامت روان کودکان شده است. این فعالیت ها گاهی مورد انتقاد برخی هنرمندان قرار گرفته، اما پارسا اصرار دارد که هنرمندان مسئولیت اجتماعی دارند. در مصاحبه ای در سال 2024 گفت: «ما که از مردم حمایت می شوم، باید به آن ها بازگردیم.»

چالش های شغلی و شخصی

محدودیت های سانسور در سینما

پارسا پیروزفر در طول فعالیت هنری خود، با چالش های سانسور نیز روبرو بوده است. فیلم «گذار» (2019) که موضوع مهاجرت غیرقانونی را بررسی می کرد، بیش از دو سال در صف بررسی سانسور ماند. بخش هایی از دیالوگ ها و یک صحنه کلیدی حذف شد که بر تأثیرگذاری فیلم تأثیر منفی گذاشت. پارسا در این باره می گوید: «گاهی باید بین ایده آل ها و واقعیت ها، راه وسطی پیدا کنی. حذف یک صحنه بهتر از حذف کل فیلم است.» این تجربه باعث شد او در پروژه های بعدی، فیلمنامه ها را از ابتدا با مشاوره سانسور نگارش کند.

مشکلات شخصی و تأثیر بر کار

در سال 2017، پارسا پیروزفر پس از طلاق از همسر اولش، دوره سختی را تجربه کرد. این تحول شخصی، باعث شد برای سه ماه کارهایش را تعطیل کند. با وجود پیشنهادهای مالی خوب، او اصرار داشت زمانی برای بهبود روحیه اختصاص دهد. این دوره استراحت، زمینه ساخت نمایش «آینه های درهم شکسته» را فراهم آورد که به صورت غیرمستقیم به موضوع جدایی و بهبود پس از آن می پردازد. پارسا امروزه با همسر دوم خود، مریم احمدی که طراح صحنه است، زندگی می کند و دو فرزند دارد. او معتقد است تعادل بین زندگی شخصی و شغلی، کلید بقای یک هنرمند در ایران است.

فعالیت های آموزشی و حمایت از نسل جوان

تدریس در دانشگاه ها

پارسا پیروزفر از سال 2015 به عنوان استاد بازیگری در دانشگاه هنر تهران فعالیت می کند. او دروسی در زمینه تکنیک های بازیگری مدرن و کارگردانی نمایش برای دانشجویان کارشناسی و ارشد برگزار می کند. روش تدریس او ترکیبی از تئوری و کار عملی است؛ دانشجویان اغلب پروژه های کوچک را در استودیوهای دانشگاه اجرا می کنند. یکی از دانشجویانش، آرش نوری، در سال 2024 در جشنواره فیلم کوتاه فجر جایزه گرفت و این موفقیت را مدیون راهنمایی های پارسا دانست. پارسا همچنین به صورت دوره ای در کارگاه های آزاد در شهرستان ها شرکت می کند.

بنیاد حمایت از هنرمندان جوان

در سال 2022، پارسا پیروزفر با همکاری چند هنرمند دیگر، «بنیاد آینده ساز» را تأسیس کرد. این بنیاد با جمع آوری کمک های مردمی و حمایت برخی نهادها، به هنرمندان جوان کمک های مالی و تجهیزاتی می کند. تا سال 2025، این بنیاد به بیش از 50 نمایش دانشجویی کمک کرده و 15 کارگاه رایگان در شهرهای کم بضاعت برگزار نموده است. پارسا در مدیریت این بنیاد فعال است و شخصاً در انتخاب پروژه های تحت حمایت شرکت می کند. او می گوید: «من در جوانی خودم حامی مالی نداشتم، می خواهم نسل بعدی این مشکل را نداشته باشند.»

حضور در رسانه های اجتماعی

استراتژی هوشمندانه در فضای مجازی

پارسا پیروزفر در شبکه های اجتماعی نسبت به هنرمندان هم عصر خود کم فعال تر است. او تنها صفحه ای در اینستاگرام دارد که بیشتر برای معرفی پروژه های هنری و فعالیت های خیریه استفاده می شود. در سال 2024، او با پلتفرم نمایشی نماوا همکاری کرد و برای معرفی سریال «شب های سرد»، مستقیم پخشی کرد که در آن به سؤالات مخاطبان پاسخ داد. این رویکرد کم ریسک، باعث شده تصویر عمومی او همیشه حرفه ای و متمرکز بر هنر باشد. در مقابل، برخی منتقدان معتقدند او از فضای مجازی برای بحث درباره مسائل اجتماعی استفاده نمی کند.

تعامل با طرفداران

پارسا پیروزفر تعامل مستقیم با طرفداران را ترجیح می دهد. او هر سال در یک رویداد عمومی، کارگاه رایگان برای هوادارانش برگزار می کند. در سال 2023، این رویداد در تالار وحدت تهران برگزار شد و بیش از 300 نفر شرکت کردند. این کارگاه ها تنها به آموزش تکنیک های بازیگری محدود نمی شود؛ پارسا درباره چالش های صنعت هنر و راه های مقابله با استرس صحبت می کند. او همچنین در جشنواره های فیلم، پس از اکران آثارش، برای بحث با تماشاگران می ماند. این رفتار، وفاداری طرفدارانش را افزایش داده است.

سفرهای بین المللی و جشنواره ها

حضور در جشنواره فیلم کن

پارسا پیروزفر برای اولین بار در سال 2019 به عنوان بازیگر فیلم «گذار» در جشنواره فیلم کن حضور داشت. این حضور برای او فرصتی بود تا با کارگردانان بین المللی آشنا شود. در سال 2024، این بار به عنوان کارگردان، برای معرفی نمایش «فرار از خود» به جشنواره تئاتر آوینیون در فرانسه رفت. اجرای این نمایش به زبان فرانسه با زیرنویس، تحسین منتقدان اروپایی را برانگیخت. خبرگزاری لیبراسیون نوشت: «پارسا پیروزفر با زبان جهانی هنر، مرزهای فرهنگی را درنوردید.»

همکاری های بین المللی

پس از حضور در جشنواره ها، پارسا پیروزفر پیشنهادهای همکاری از کشورهایی مانند آلمان، ترکیه و هند دریافت کرده است. در سال 2025، قرار است در یک پروژه مشترک ایران و آلمان به نام «پل های شکسته» بازی کند که داستان مهاجران را روایت می کند. همچنین، با تئاتر ملی انگلستان در حال مذاکره برای اجرای نمایش «فرار از خود» در لندن است. پارسا همیشه تأکید می کند که این همکاری ها باید منجر به تبادل فرهنگی واقعی شوند، نه تنها نمایش یک جانبه.

زندگی شخصی و خانواده

زندگی خانوادگی و حریم خصوصی

پارسا پیروزفر سعی می کند زندگی شخصی اش را از رسانه ها دور نگه دارد. ازدواج اول او در سال 2002 با هنرمندی غیرسینمایی انجام شد و در سال 2016 به طلاق ختم گشت. دو سال بعد، با مریم احمدی، طراح صحنه تئاتر، ازدواج کرد. آن ها دو فرزند دارند: «سارا» متولد 2019 و «علی» متولد 2021. پارسا در مصاحبه های خود هرگز تصاویر کودکانش را به اشتراک نمی گذارد و تأکید می کند که بچه ها حق دارند دور از چشم عموم بزرگ شوند. این رویکرد، او را در میان هنرمندانی که زندگی شخصی شان در فضای عمومی است، متمایز کرده است.

علاقه مندی های غیرهنری

پارسا پیروزفر خارج از صحنه و دوربین، به کوهنوردی و کتاب خوانی علاقه مند است. او هر سال چند بار به کوه های البرز سفر می کند و این سفرها را استراحتی برای ذهنش می داند. کتابخانه شخصی او بیش از 2000 جلد کتاب دارد که بیشتر آن ها مربوط به ادبیات کلاسیک فارسی و رمان های روسی است. او همچنین در سال 2022، عضو هیئت مدیره کتابخانه ملی شد و در جلسات برنامه ریزی برای گسترش کتابخوانی در جوانان شرکت می کند. این فعالیت ها نشان می دهد که هنر تنها بخشی از هویت اوست.

آخرین پروژه ها در سال های اخیر (2022-2025)

سریال «شب های سرد» (2024)

این سریال 12 قسمتی که در شبکه نمایش خانگی پخش شد، داستان خانواده «مصطفی زاده» در دوران جنگ ایران و عراق را روایت می کند. پارسا پیروزفر علاوه بر بازی نقش اصلی، مشاور اجرایی نیز بود و در نوشتن دیالوگ های کلیدی مشارکت داشت. موضوعاتی مانند مقاومت در برابر مشکلات اقتصادی و حفظ ارزش های خانوادگی، بازتابی از تجربیات شخصی اوست. این سریال در سه ماه اول پخش، بیش از 15 میلیون بازدید داشت و نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد. پارسا برای این نقش، یک ماه در خانه های قدیمی شمال تهران زندگی کرد تا زبان بدن و لهجه ساکنان آن دوره را بیاموزد.

نمایش «فرار از خود» (2025)

آخرین کار کارگردانی پارسا پیروزفر، نمایش «فرار از خود» است که در فوریه 2025 در تئاتر شهر اجرا شد. این نمایش با بودجه جمع آوری شده از کمک های مردمی ساخته شد و بلیط های آن با قیمت نمادین عرضه شد. داستان درباره جوانی است که با فشارهای اجتماعی و خانوادگی، راه فرار از واقعیت را انتخاب می کند. این اثر به دلیل استفاده از تکنیک های نمایشی نوین و موضوعات مرتبط با نسل جوان، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. پارسا در جلسه خبری اجرا گفت: «این نمایش حاصل سال ها تجربه من با جوانان است. فکر می کردم بهتر است صدایشان را اینجا بلند کنم.»

دیدگاه های هنری و فلسفه کاری

تعریف هنر از نگاه پارسا پیروزفر

پارسا پیروزفر اغلب هنر را «آینه ای برای اصلاح اجتماع» می داند. او معتقد است هنرمند باید به مردم خدمات کند، نه تنها به دنبال شهرت و درآمد باشد. در سخنرانی در دانشگاه هنر در سال 2023، گفت: «هنر وقتی ارزشمند است که در یک فرد تغییر ایجاد کند، حتی اگر آن فرد فقط یک نفر باشد.» این فلسفه در پروژه هایش دیده می شود؛ از نمایش هایی که موضوعات روان شناختی را بررسی می کنند تا فیلم هایی درباره مشکلات اجتماعی کم توجه شده.

رویکرد به بازیگری و کارگردانی

برای پارسا، بازیگری و کارگردانی دو روی یک سکه هستند. او می گوید: «وقتی بازیگر هستم، یاد می کنم چگونه کارگردان باشم و برعکس.» در بازیگری، روش او ترکیبی از آمادگی فنی و تجربه های شخصی است. برای هر نقش، دفترچه ای از یادداشت های شخصیت می نویسد و رفتارهایش را با زندگی روزمره تطبیق می دهد. در کارگردانی نیز، او بازیگران را تشویق می کند ایده ها بیاورند و فضایی خلاقانه در جلسات کارگاهی ایجاد کند. این روش باعث شده همکارانش او را به عنوان هنرمندی باز ذهن توصیف کنند.

نقش در توسعه تئاتر ایران

ایجاد فرصت های جدید برای نمایشنامه نویسان

پارسا پیروزفر در سال 2020، «جشنواره تئاتر جوان» را تأسیس کرد که هر سال بهترین نمایشنامه های نوشته شده توسط نویسندگان زیر 35 سال را اجرا می کند. تا سال 2025، این جشنواره به بیش از 30 نمایشنامه نویس ناشناس فرصت معرفی داده است. برخی از این آثار، مانند «خانه آخر خیابان» (2022)، به مرحله اجرا رسیده و موفقیت هایی کسب کرده اند. پارسا شخصاً در انتخاب آثار شرکت می کند و هر سال یک نمایشنامه را برای اجرا در تئاتر شهر انتخاب می کند.

ترویج تئاتر در شهرستان ها

از سال 2018، پارسا پیروزفر برنامه «تئاتر به شهرهای ایران» را راه اندازی کرده است. در این برنامه، گروه های تئاتر حرفه ای به شهرهای کوچک می روند و نمایش هایی را با بلیط های ارزان یا رایگان اجرا می کنند. تا سال 2025، این برنامه بیش از 50 شهر را تحت پوشش قرار داده است. در سال 2023، با همکاری استانداری اصفهان، استادیوم کوچکی برای تئاتر در سپاهان راه اندازی شد. پارسا معتقد است فاصله بین هنر و مردم باید کم شود: «تئاتر نباید فقط مختص تهران باشد. هر کودک ایرانی حق دارد یک نمایش زیبا ببیند.»

میراث هنری و آینده پارسا پیروزفر

تداوم فعالیت ها تا سال های آینده

در سال 2025، پارسا پیروزفر برنامه های فشرده ای دارد. در نیمه دوم امسال، قرار است نمایش «فرار از خود» در شهرهای دیگر ایران اجرا شود و همکاری با تئاتر ملی انگلستان آغاز گردد. در سینما نیز، فیلم «پل های شکسته» که پروژه مشترک ایران و آلمان است، ضبط خواهد شد. علاوه بر این، او در حال نوشتن کتابی درباره تجربیات 30 ساله خود در هنر است که قرار است در سال 2026 منتشر شود. پارسا همچنین در حال برنامه ریزی برای تأسیس دانشکده خصوصی هنر در کرج است که دانشجویان کم بضاعت را تحت حمایت قرار دهد.

ارزش هایی که از او به ارمغان آمده است

میراث پارسا پیروزفر تنها در آثارش خلاصه نمی شود. او با ایجاد بنیادهای آموزشی، حمایت از هنرمندان جوان و ترویج تئاتر در شهرستان ها، ساختاری پایدار برای هنر ایران بنا نهاده است. بسیاری از منتقدان معتقدند تأثیر او در آموزش، بیش از تأثیرش در اجراهاست. هنرمندان جوانی مانند نیما جاوید و سارا عابدینی، موفقیت خود را مدیون راهنمایی های او می دانند. پارسا همیشه تأکید می کند: «من می خواهم پس از من، نام من فراموش شود، اما آثار نسل جوان هنرمندان، به یادگار بماند.»